தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு எழுத்தாளர்கள் தேவையா? – சாய் விஜேந்திரனின் ஆய்வறிக்கை.

தமிழ் திரையுலகில் எழுத்தாளர்களுக்கான தேவை காலாவதி ஆகி கால் நூற்றாண்டுகள் ஆகிறது. இது கற்பனை அல்ல. எனது ஏழு வருட ஆய்வுகளின் பலனாக உங்களுக்கு இதை வழங்குகிறேன்.

பல வருடங்களாக எழுத்தாளர்களின் தேவையை பற்றி பலர் பேசி வருகின்றனர். மற்ற மொழி திரைப்படங்கள் ஜெயிப்பதற்கு எழுத்தாளர்களும் ஒரு காரணம் என்று சொல்லி வருகின்றனர். ஆனால் தமிழ் திரையுலகில் மட்டும் எழுத்தாளர்கள் என்னும் தனி துறை இல்லை என்று ஆதங்கப்படுகிறார்கள். எழுத்தாளர்கள் இருந்தால் அதிக திரைப்படங்கள் வெற்றி பெரும் என்று சொல்கிறார்கள்.

முதலில் எழுத்தாளர்கள் என்றால் யார் என்று பார்க்க வேண்டும்?

·         கதை எழுதுபவர்களா?

·         திரைக்கதை எழுதுபவர்களா?

·         வசனம் எழுதுபவர்களா?  

எல்லோரையும் நாம் “எழுத்தாளர்கள்” என்பதால் யாரை எழுத்தாளர்கள் என்று நாம் அழைக்கிறோம் என்கிற தெளிவு வேண்டும்.

"செய்யும் தொழிலே தெய்வம்" - சாய் விஜேந்திரனின் சிறுகதை

 மாலை நேரம். சென்னை மாநகரத்தின் பல அலுவலகங்களில் தன்னுடைய வேலைகளை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்ப தயாராகும் ஊழியர்கள். ஆனால் ஒரு சிமெண்ட் கம்பெனியில் "சீப் அக்கவுண்டண்டாக" வேலைபார்க்கும் சேதுவிற்கு மட்டும் இப்பொழுது தான் நாள் தொடங்கியது போல் வேலை பளு. 

முப்பத்தி ஐந்து வயது சேது. மாநிறம். ஒல்லியான தேகம். தீர்க்கமான கண்கள். எதையும் தாங்கும் இதயம் உள்ள உழைப்பாளி. நேர்மையின் சிகரம். அவரது மேஜையில் எழுதிய வாசகம் "செய்யும் தொழிலே தெய்வம்" போல் தான் அவருடைய வாழ்க்கையும்.

இன்னும் சில கோப்புகளுடன் ஆபீஸ் பாய் ஆறுமுகம் சேதுவின் அறைக்கு வருகிறான். 

"மேனேஜர் இத உங்க டேபிள்ள வைக்க சொன்னாரு சேதுநா..." என்றான்.

அதை பொருட்படுத்தாமல் தன்னுடைய வேலையை செய்துகொண்டு இருக்கிறார் சேது.

Two Forms of Untouchability in the Film Industry

“Untouchability is a sinful act,” said Periyar.
“Freedom of speech is a fundamental right,” said Babasaheb Ambedkar.
But today, the one field where you find neither of these is the film industry.

1. The Untouchability of Fans 
This is the most visible form.

AI Films Will Face the Same Challenges as Animation

When the first animated films appeared, many believed they were just “moving drawings.” The complexity, craftsmanship, and storytelling behind them were underestimated. Only later did the industry recognize that animation required immense patience, collaboration, and artistry—eventually elevating animators, storyboard artists, and designers into highly respected, well-paid professionals.

Today, AI-generated films are standing at the same crossroads.

The Myth of the Prompt

Most filmmakers currently view AI cinema as a matter of “just typing a prompt.” They imagine it as a shortcut, where the machine delivers the story-world instantly. But just as a pencil alone doesn’t make an artist, a prompt alone doesn’t make a filmmaker.

The real challenge lies in translating imagination into cinematic expression. That requires narrative design, emotional arcs, and a deep understanding of visual storytelling—skills that AI cannot replicate on its own. As AI technology becomes cheaper, the value of human creativity in prompt engineering, structuring, and storytelling will skyrocket. The “manpower cost” of prompt creators will go sky high, echoing the rise of animators in the past.

Declaration of Independent Screenwriting Thought

Why Global Recognition Must Not Be a Western Approval Badge
By Sai Vijendhiran
Inventor of the Screenplay Auditing Process
www.saivijendhiran.com

"When the West writes a theory, it's called a revolution.
When India writes one, it’s asked for recognition."

For far too long, film writing theories and screenplay structures have been dominated by voices from the West. Names like Syd Field, Blake Snyder, Robert McKee, and Michael Hauge are not just authors — they have become gatekeepers. Their books are taught globally, their templates followed religiously, and their words taken as gospel.

But here’s the question:
Why must a theory be born in Los Angeles to be seen as legitimate in Chennai?
Why does recognition still flow in one direction?